ହସ୍ତରେଖା

ଆୟୁ ରେଖା ବୁଢ଼ା ଆଙ୍ଗୁଠିର ମୂଳକୁ ଘେରି ବଙ୍କେଇ ଯାଏ ଓ ଜୀବନୀ ଶକ୍ତି ଓ ଜୀବନର ଗତି କହେ, ଲମ୍ବ ନୁହେଁ। ମସ୍ତିଷ୍କ ରେଖା ପାପୁଲିର ମଝିରେ ଆଡ଼େଇ ଯାଏ ଓ ଆପଣଙ୍କ ଚିନ୍ତାର ଢଙ୍ଗ ଦେଖାଏ। ହୃଦୟ ରେଖା ଆଙ୍ଗୁଠି ତଳେ ଚାଲେ ଓ ଭାବ ଓ ସ୍ନେହ ଦେଖାଏ। ମଝି ଆଙ୍ଗୁଠି ଆଡ଼କୁ ଉଠୁଥିବା ଭାଗ୍ୟ ରେଖା ବୃତ୍ତି ଓ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ସହ ଜଡ଼ିତ, ଏବଂ ସବୁ ହାତରେ ନଥାଏ।

ପାପୁଲିର ଉଠିଥିବା ଅଂଶ ଗ୍ରହଙ୍କ ନାମରେ। ତର୍ଜନୀ ତଳେ ଗୁରୁ ପର୍ବତ ଉଚ୍ଚାଭିଳାଷ ଓ ନେତୃତ୍ୱ; ମଝି ଆଙ୍ଗୁଠି ତଳେ ଶନି ପର୍ବତ ଅନୁଶାସନ; ଅନାମିକା ତଳେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପର୍ବତ ସମ୍ମାନ; କାନି ଆଙ୍ଗୁଠି ତଳେ ବୁଧ ପର୍ବତ କଥା ଓ ବେପାର; ବୁଢ଼ା ଆଙ୍ଗୁଠି ମୂଳରେ ଶୁକ୍ର ପର୍ବତ ଆତ୍ମୀୟତା ଓ ଆନନ୍ଦ; ବାହାର ଧାରରେ ଚନ୍ଦ୍ର ପର୍ବତ କଳ୍ପନା।

ଶାସ୍ତ୍ର ଗ୍ରନ୍ଥ ତତ୍ତ୍ୱ ସହ ମେଳ ଖାଉଥିବା ଚାରି ପ୍ରକାର ହାତ କହେ। ପୃଥିବୀ ହାତ ଚାରିକୋଣିଆ, ଛୋଟ ଆଙ୍ଗୁଠି; ବାୟୁ ହାତ ଚାରିକୋଣିଆ ପାପୁଲି, ଲମ୍ବା ଆଙ୍ଗୁଠି; ଅଗ୍ନି ହାତ ଲମ୍ବା ପାପୁଲି, ଛୋଟ ଆଙ୍ଗୁଠି; ଜଳ ହାତ ଲମ୍ବା ପାପୁଲି, ଲମ୍ବା ଆଙ୍ଗୁଠି। ପ୍ରତ୍ୟେକ ମୂଳ ସ୍ୱଭାବ ସୂଚାଏ।

ଭାରତୀୟ ପରମ୍ପରା ପୁରୁଷଙ୍କ ଡାହାଣ ଓ ନାରୀଙ୍କ ବାମ ହାତ ପଢ଼େ, ଯଦିଓ ଏବେ ଅନେକ ହସ୍ତରେଖାବିତ ଅଧିକ ବ୍ୟବହୃତ ହାତକୁ ବର୍ତ୍ତମାନ ପାଇଁ ଓ ଅନ୍ୟଟିକୁ ଜନ୍ମଗତ ପ୍ରବୃତ୍ତି ପାଇଁ ପଢ଼ନ୍ତି।

ଦିନ ଆଲୁଅରେ, ଆଙ୍ଗୁଠି ଯୋଡ଼ି ହାତ ସମତଳ ରଖନ୍ତୁ, ପାପୁଲି ଚିତ୍ର ଯନ୍ତ୍ର ଆଡ଼କୁ ରହୁ, ଓ ମଣିବନ୍ଧରୁ ଆଙ୍ଗୁଠି ମୁନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୂରା ଚୌକାଠ ଭରିଯାଉ।

ରେଖା ଜୀବନସାରା ଧୀରେ ବଦଳେ। ହସ୍ତରେଖା ପ୍ରବୃତ୍ତି ବର୍ଣ୍ଣନା କରେ, ସେଗୁଡ଼ିକ କିପରି ଖୋଲିବ ତାହା ଆପଣଙ୍କ ପସନ୍ଦ ଗଢ଼େ।

ଚାରି ମୁଖ୍ୟ ରେଖା ବାହାରେ, ଅନାମିକା ତଳେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ରେଖା ଯଶ ପାଇଁ, ବୁଧ ରେଖା ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଅଭ୍ୟାସ ଓ ବେପାର ବୁଦ୍ଧି ପାଇଁ, ଶୁକ୍ର ବଳୟ ସମ୍ବେଦନଶୀଳତା ପାଇଁ ପଢ଼ାଯାଏ। ଛୋଟ ଚିହ୍ନ ମଧ୍ୟ ଦେଖାଯାଏ: ପର୍ବତରେ ତାରା ହଠାତ ଖ୍ୟାତି, ବର୍ଗ ସୁରକ୍ଷା, ଦ୍ୱୀପ ଚାପର ଗୋଟିଏ ସମୟ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଚିତ୍ରରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଦିଶିଲେ ପଠନ ସେଗୁଡ଼ିକର ନାମ କହେ।

ହସ୍ତରେଖା ସାମୁଦ୍ରିକ ଶାସ୍ତ୍ରର ଏକ ଶାଖା; ସମୁଦ୍ର ଋଷି ଶରୀର ଲକ୍ଷଣର ପ୍ରଥମ ସଂଗ୍ରହ କରିଥିଲେ ବୋଲି କଥା। ଓଡ଼ିଆ ଘରେ ପାପୁଲିରେ ଶଙ୍ଖ, ଚକ୍ର, ମାଛ ବା ପଦ୍ମ ଚିହ୍ନ ଦେଖି ବଡ଼ମାନେ ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି, କାରଣ ଏଗୁଡ଼ିକ ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କ ଆୟୁଧ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ଆସନ। ପୁରୀ ବଡ଼ଦାଣ୍ଡ ଓ ଗାଁ ମେଳାରେ ହାତ ଦେଖୁଥିବା ଗଣକ ଆଜି ବି ବସନ୍ତି। ପାପୁଲିକୁ ମଣିଷ ଭିତରର ଛୋଟ ଆକାଶ ବୋଲି ପୂର୍ବପୁରୁଷ କହିଛନ୍ତି।