मुखसामुद्रिक

शास्त्रग्रंथांत रुंद, गुळगुळीत कपाळ स्वच्छ विचार आणि सौभाग्याशी जोडले आहे; कपाळावरील आडव्या रेषा परिश्रम आणि अनुभवाच्या खुणा म्हणून वाचल्या जातात. भुवयांमधील जागा, आज्ञाचक्राचे स्थान, एकाग्रतेसाठी वाचली जाते.

मोठे, तेजस्वी डोळे उबदारपणा आणि भावप्रकटनाशी; स्थिर डोळे आत्मसंयमाशी जोडलेले आहेत. दाट, समान वळणाच्या भुवया समतोलाशी, आणि जवळजवळ जुळलेल्या भुवया निश्चयाशी जोडल्या जातात.

सरळ नाक सत्यवचन आणि स्वाभिमानाशी, भरीव शेंडा समृद्धीशी जोडलेला आहे. भरीव ओठ उदारतेशी, आणि भक्कम हनुवटी चिकाटीशी. प्रत्येक लक्षण एकटे न वाचता संपूर्ण चेहऱ्याच्या प्रमाणात वाचले जाते.

गोल चेहरा जलतत्त्व आणि मायाळू स्वभावाशी, चौकोनी चेहरा पृथ्वीतत्त्व आणि स्थिरतेशी, लांबट चेहरा वायुतत्त्व आणि विचारशीलतेशी, आणि निमुळता चेहरा अग्नितत्त्व आणि धडाडीशी जोडला जातो. या ढोबळ प्रवृत्ती आहेत.

समान प्रकाशात कॅमेऱ्याकडे थेट पाहा, चष्मा काढा, केस कपाळावरून मागे घ्या, आणि चेहरा शांत ठेवा.

चेहऱ्याची ठेवण ही जन्मजात देणगी असून ती माणसाच्या योग्यतेविषयी काहीच सांगत नाही. हे वाचन चिंतन आणि आनंदासाठी आहे, आणि ते सौंदर्यावर कधीही भाष्य करत नाही.

सामुद्रिक ग्रंथ आणि नंतरच्या परंपरा चेहऱ्याचे तीन भाग करतात. केसांच्या रेषेपासून भुवयांपर्यंतचा वरचा भाग बालपण आणि बुद्धीसाठी वाचला जातो. भुवयांपासून नाकाच्या टोकापर्यंतचा मधला भाग मध्यवय आणि इच्छाशक्तीसाठी. नाकापासून हनुवटीपर्यंतचा खालचा भाग उत्तरायुष्य आणि स्थैर्यासाठी. तिन्ही समतोल असल्यास ग्रंथ समतोल जीवनप्रवाहाविषयी सांगतात. तुमच्या चेहऱ्यात कोणता भाग अधिक ठळक आहे हे वाचन सांगते.

कान बालपण आणि विद्याग्रहणासाठी वाचले जातात. भारतीय कलेत लांब कर्णपाळी ज्ञान आणि सौभाग्याचे लक्षण म्हणून गौरवल्या गेल्या आहेत, जसे बुद्धाच्या आणि अनेक देवतांच्या मूर्तींत दिसते. उंचावर असलेले कान तल्लख बुद्धीशी, आणि डोक्याला चिकटलेले कान सावध स्वभावाशी जोडले जातात.