ಮುಖ ಸಾಮುದ್ರಿಕ

ಅಗಲವಾದ, ನಯವಾದ ಹಣೆಯನ್ನು ಶಾಸ್ತ್ರಗ್ರಂಥಗಳು ಸ್ಪಷ್ಟ ಚಿಂತನೆ ಮತ್ತು ಸೌಭಾಗ್ಯಕ್ಕೆ ಜೋಡಿಸುತ್ತವೆ; ಅಡ್ಡಗೆರೆಗಳನ್ನು ಶ್ರಮ ಮತ್ತು ಅನುಭವದ ಗುರುತುಗಳಾಗಿ ಓದಲಾಗುತ್ತದೆ. ಆಜ್ಞಾ ಚಕ್ರದ ನೆಲೆಯಾದ ಹುಬ್ಬುಗಳ ನಡುವಿನ ಜಾಗವನ್ನು ಏಕಾಗ್ರತೆಗೆ ಓದಲಾಗುತ್ತದೆ; ಅಲ್ಲಿ ಕುಂಕುಮ ಇಡುವುದೂ ಅದಕ್ಕೇ.

ದೊಡ್ಡ, ಹೊಳೆಯುವ ಕಣ್ಣುಗಳು ಆತ್ಮೀಯತೆ ಮತ್ತು ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಗೆ; ಸ್ಥಿರ ನೋಟ ಸಂಯಮಕ್ಕೆ. ತುಂಬಿದ, ಸಮವಾಗಿ ಬಾಗಿದ ಹುಬ್ಬುಗಳು ಸಮತೋಲನಕ್ಕೆ, ಬಹುತೇಕ ಕೂಡುವ ಹುಬ್ಬುಗಳು ದೃಢನಿಶ್ಚಯಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿವೆ.

ನೇರ ಮೂಗು ಸತ್ಯನಿಷ್ಠೆ ಮತ್ತು ಸ್ವಾಭಿಮಾನಕ್ಕೆ, ತುಂಬಿದ ತುದಿ ಸಮೃದ್ಧಿಗೆ. ತುಂಬಿದ ತುಟಿಗಳು ಉದಾರತೆಗೆ, ದೃಢ ಗಲ್ಲ ಛಲಕ್ಕೆ. ಪ್ರತಿ ಲಕ್ಷಣವನ್ನೂ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಅಲ್ಲ, ಇಡೀ ಮುಖದ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಓದಲಾಗುತ್ತದೆ.

ದುಂಡು ಮುಖ ಜಲ ಮತ್ತು ಕಾಳಜಿಯ ಸ್ವಭಾವಕ್ಕೆ, ಚೌಕ ಮುಖ ಭೂಮಿ ಮತ್ತು ಸ್ಥಿರತೆಗೆ, ಉದ್ದ ಮುಖ ಮರ ಅಥವಾ ವಾಯು ಮತ್ತು ಚಿಂತನಶೀಲತೆಗೆ, ಚೂಪು ಮುಖ ಅಗ್ನಿ ಮತ್ತು ಉತ್ಸಾಹಕ್ಕೆ. ಇವು ವಿಶಾಲ ಒಲವುಗಳು ಮಾತ್ರ.

ಸಮ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ, ಕನ್ನಡಕವಿಲ್ಲದೆ, ಹಣೆಯಿಂದ ಕೂದಲು ಸರಿಸಿ, ಸಹಜ ಮುಖಭಾವದಿಂದ ಚಿತ್ರಯಂತ್ರವನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ನೋಡಿ.

ಮುಖದ ಲಕ್ಷಣಗಳು ಹುಟ್ಟಿನ ಕೊಡುಗೆ; ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಯೋಗ್ಯತೆ ಬಗ್ಗೆ ಏನನ್ನೂ ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ಓದು ಚಿಂತನೆ ಮತ್ತು ಸಂತೋಷಕ್ಕಾಗಿ ಮಾತ್ರ; ಸೌಂದರ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಎಂದೂ ಟೀಕಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

ಸಾಮುದ್ರಿಕ ಗ್ರಂಥಗಳು ಮತ್ತು ನಂತರದ ಪರಂಪರೆಗಳು ಮುಖವನ್ನು ಮೂರಾಗಿ ವಿಭಜಿಸುತ್ತವೆ. ಕೂದಲ ಅಂಚಿನಿಂದ ಹುಬ್ಬಿನವರೆಗಿನ ಮೇಲ್ಭಾಗ ಬಾಲ್ಯ ಮತ್ತು ಬುದ್ಧಿಗೆ; ಹುಬ್ಬಿನಿಂದ ಮೂಗಿನ ತುದಿವರೆಗಿನ ನಡುಭಾಗ ಮಧ್ಯವಯಸ್ಸು ಮತ್ತು ಇಚ್ಛಾಶಕ್ತಿಗೆ; ಮೂಗಿನಿಂದ ಗಲ್ಲದವರೆಗಿನ ಕೆಳಭಾಗ ಮುಂದಿನ ಬದುಕು ಮತ್ತು ಸ್ಥಿರತೆಗೆ. ಮೂರೂ ಸಮತೋಲನದಲ್ಲಿದ್ದರೆ ಸಮವಾದ ಬದುಕಿನ ದಾರಿ ಎನ್ನುತ್ತವೆ ಗ್ರಂಥಗಳು. ನಿಮ್ಮ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಯಾವ ಭಾಗ ಹೆಚ್ಚು ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತದೆ ಎಂದು ಓದು ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ.

ಕಿವಿಗಳನ್ನು ಬಾಲ್ಯ ಮತ್ತು ಕಲಿಕೆಗೆ ಓದಲಾಗುತ್ತದೆ. ಉದ್ದ ಕಿವಿಹಾಲೆಗಳು ಭಾರತೀಯ ಕಲೆಯಲ್ಲಿ ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಸೌಭಾಗ್ಯದ ಚಿಹ್ನೆಯಾಗಿ ಮಾನ್ಯ; ಬುದ್ಧನ ಮತ್ತು ಅನೇಕ ದೇವತೆಗಳ ಮೂರ್ತಿಗಳಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು. ಎತ್ತರದಲ್ಲಿರುವ ಕಿವಿಗಳು ಚುರುಕು ಚಿಂತನೆಗೆ, ತಲೆಗೆ ಅಂಟಿದ ಕಿವಿಗಳು ಎಚ್ಚರದ ಸ್ವಭಾವಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿವೆ.

ಬೇಲೂರು ಹಳೇಬೀಡಿನ ಶಿಲಾಬಾಲಿಕೆಯರ ಮುಖಗಳನ್ನು ಕಡೆದ ಜಕಣಾಚಾರಿಯಂಥ ಶಿಲ್ಪಿಗಳು ತಾಳಮಾನ ಎಂಬ ಅಳತೆಪದ್ಧತಿ ಪಾಲಿಸಿದರು; ಮುಖದ ಉದ್ದವೇ ಒಂದು ತಾಳ, ಅದೇ ಇಡೀ ದೇಹಕ್ಕೆ ಅಳತೆಗೋಲು. ಶ್ರವಣಬೆಳಗೊಳದ ಗೊಮ್ಮಟನ ಶಾಂತ ಮುಖ ಮತ್ತು ಉದ್ದ ಕಿವಿಹಾಲೆಗಳು ಈ ಲಕ್ಷಣ ಗ್ರಂಥಗಳ ಜೀವಂತ ರೂಪ. ಮನಸ್ಸಿನ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಮುಖ ತೋರಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಹಿರಿಯರ ನಂಬಿಕೆ.